भाग पहिला

भाग पहिला: आजचा दिवस



'प्रियांश!'

अनोळखी जागी ओळख लागणारा आवाज ऐकला आणि एलिव्हेटरच्या आत नेणारे पाऊलं जागीच थबकले. उजवीकडे बघतो तर कॉलेजला असताना चार वर्षांत ज्या मुलीला मी मुळीच आवडलो नाही ती मला बघून खुश होत होती. अवतीभवतीची लोकं तिच्या उत्सुकतेतल्या आवाजाला ऐकून आधी तिच्याकडे आणि नंतर माझ्याकडे बघून गोंधळातच एलिव्हेटरच्या आत शिरले.

एलिव्हेटरच्या आत त्या गर्दीत जाणवणारी अस्वस्था आम्हा दोघांनाही बोलू देणार नव्हतीच म्हणून आम्ही एलिव्हेटरच्या आत शिरलो नाही.

'जन्का, कशी आहेस?' 5 वर्षात किती बदल झाले होते तिच्यात. ते मोकळे सोडलेले केस. ती ब्लॅक ट्राऊजर. तो राखाडी आणि आकाशी रंगातील चेक्सचा फॉर्मल शर्ट. कॉलेजचं फक्त शेवटचं वर्ष जर पकडलं तर त्यावर्षी मोजून तीन पंजाबी ड्रेस होते तिच्याकडे. आणि हो, तो FRIENDS या TV showsतल्या pivot असं लिहीलेला टी-शर्ट तर विसरताच येणार नाही आम्हा दोघांनाही.

गव्हाळ रंगाच्या नाजूकशा चेहऱ्यावर तीन तीळ होते. खरंतर चार तीळ होते पण उजव्या डोळ्याच्या पापणीवर असलेला छोटासा तीळ सगळ्यांच्या ध्यानी कधी यायचाच नाही.

सुंदरतेची प्रतिमा वा तसलं काही नव्हतं तिच्याबाबतीत पण तरीही सारं काही अगदी परफेक्टंच होतं.

आज इतक्या वर्षांनी समोर आली आणि जाणवलं की त्या परफेक्शनला कॉर्पोरेट टच अगदी निखळून काढत होता.

कॉलेजला फक्त अभ्यासात गुंतलेल्या मुलींना असं मनमोकळं बघितलं की मग हायसं वाटतं.

'मी आहे तशीच. तू कसा आहेस?' बोलायला सुद्धा तशी नाही राहिली तर. आयटीमध्ये काम करताना होणारे बदल, आणखी काय.

'ह्या क्षणी थोडा घाईत. इंटरव्यूसाठी आलोय. माहिती नव्हतं मला तू इथे काम करतेस म्हणून.'

'आठ महिने झाले असतील जॉईन होऊन.' थोडं थांबून माझ्या डोळ्यांत बघत म्हटली, 'आता मी इथे काम करते म्हणून जॉब साठीची ऑफर भेटली तर नाकारू नकोस.' थोडक्यात आपल्या चुकीची जाणीव होतीच शेवटी तिला.

मी काही उत्तर दिले नाही तिला. तिच्या त्या जुन्या आणि कदाचित अजूनही न भरून आलेल्या जखमांवर वार करावा असं मुळीच वाटलं नाही.

काय बोलावं हे मलातरी त्या क्षणाला सुचत नव्हतं. सुचणारंही कसं! अचानक, आकस्मित, अनपेक्षित भेटींचं हे काहीसं असंच असतं. खूप काही बोलावंसं, विचारावंसं, जाणून घ्यावंसं, ऐकून घ्यावंसं वाटतं पण नाही सुचत काहीच.

एलिव्हेटर वरचे मजले फिरून पुन्हा खाली आलं आणि आम्ही दोघंही आत गेलो. एलिव्हेटरच्या आत काहीच बोललो नाही. इंटरव्यू नेमका तिच्याच फ्लोअरवर होता.

'तुझा इंटरव्यू झाला की कॉल कर.' इंजिनिअरिंगच्या 4 आणि त्यानंतरच्या पाच वर्षांत तिचा नंबर कधीच सेव्ह नव्हता. थोडक्यात, तशी कधी गरजच नाही जाणवली. आज मात्र या छोट्याश्या भेटीतच आम्ही दोघांनीही एकमेकांचे नंबर सेव्ह केले.

'आणि न भेटता जाऊ नकोस, प्लीज!' असं म्हणत गेली ती. खरंतर भेटल्याशिवाय जाणं मलाच जमणार नव्हतं‌.

.


इंटरव्यू संपताच कंपनीच्या पॅ॑ट्री मध्ये आलो. जन्काला फोन लावला पण तिचा फोन वेटिंग वर आला. वाट बघावी लागणारच होती पण ती किती वेळ हे मात्र माहिती नव्हतं. म्हणून एक कोल्ड कॉफीची ऑर्डर दिली.

अर्धा तास गेला. त्या वेळात जन्काला तीनदा फोन लावून झाला. दोनदा तिने उचलला नाही आणि तिसऱ्यांदा आधीसारखाच फोन पुन्हा वेटिंग वर आला.

त्या अर्ध्या तासात दोन कोल्ड कॉफी आणि सोबतीला त्या पॅऺट्रीत हलक्या आवाजात सुरू असलेली नव्या आणि जुन्या गाण्यांची प्लेलिस्ट. तीही मराठी! ज्यांना मराठी समजत नसेल ते पॅऺट्रीमध्ये येत तरी असतील का? ह्या प्रश्नाचे उत्तर आजच भेटणं मुश्कील होतं.

पाच वर्षं एकाच कंपनीत काम केलं. त्या पाच वर्षांत एकाच प्रोजेक्ट वर काम करून कंटाळा आला नाही अशातला भाग मुळीच नाही. खरंतर, कंटाळा आणि सवय यांनी एकमेकांना धरून पाच वर्ष एकाच कंपनीत आणि एकाच प्रोजेक्टवर काम करताना माझ्यासकट त्यांचा रडत पडत चाललेला संसार सांभाळला. पण शेवटी कंटाळ्याने अगदी आळस झटकून सवयीला सोडायचं ठरवलं. तीन इंटर्व्ह्यूज दिल्यानंतर शेवटी एका नवीन ठिकाणी कंटाळ्याचा नवा संसार सुरु होणार होता नव्या सवयी सोबत.

कदाचित, 'नवीन जागा नवीन ओळखी' हे समीकरणच नको होतं. म्हणून पाच वर्षं स्वतःला एकाच ठिकाणी, एकाच जागेवर बांधून ठेवलं. काम चांगलं असल्याने मनही रमून जायचं आणि अप्रेजलही मिळत होतं हवं तसं.

२ कंपनिंच्या ऑफर्स होत्या खरंतर आधीच त्यामुळे रीजाईन करून ठेवलं होतं आणि महिन्याभराने रिलीव्ह होणार होतो पाच वर्षं जिथे काम केलं तिथून.

जुन्या कंपनीतल्या पाच वर्षांतल्या आठवणी डोकावण्याआधीच जन्का धावतपळत येताना दिसली. चेहऱ्यावर दडपण होतं. काम, मी किंवा आणखी कुणी!

तिच्या आयुष्यात आत्तातरी कुणी असेल का?

'मी चहा ऑर्डर करतेय. तू आणखी कॉफी घेशील?' मी हो म्हटलो आणि ती चहा व कॉफी घेऊन आली.

'Sorry. Client नावाचा राक्षस छळतोय.' जन्का.

'चालायचंच.'

'असं कसं?'

'आत्ता तुच सांग कसं ते.'

'अर्थात, तुझाही client छळत असणार तुला.'

'त्यात काही वादच नाही? अगं मी तिला म्हटलो, तिला म्हणजे जी client associate आपल्याच वयाची मुलगी आहे तिला, की येतो २ ते ३ तासांत परत. तर ती इंग्रजीतच गायला लागली, ऐसे ना जाओ छोड़के के दिल अभी भरा नहीं. त्यात आम्ही नोटीस पिरीयड सर्व्ह करतोय म्हटल्यावर तर ती टाहो फोडत गात होती. आत्ता बोल कुणाचा client जास्त छळतोय.' ती ऐकून हसली आणि तेही इतकी मनमोकळं हसली की पॅऺट्रीतल्या सगळ्यांचं लक्ष वेधलं गेलं इतक्या.

'सॉरी, खूप दिवसांनी मनमोकळं हसतीये असं.' तिला जाणवलं हाच काय तिच्यात झालेला पहिला बदल जो मला जाणवला.

'Client सोडून आणखी कुणी छळतंय का?' मी हसतच विचारलं.

'काश्श!'

'अगं इतकंही कामात नको गुंतू की आयुष्यात फक्त client च उरेल.'

ती फक्त गालातल्या गालात हसली.

मग चहाचा एक घोट घेऊन विचारांत गुंतली.

'ह्या शनिवारी संध्याकाळी काय करतोय तू?' जन्काने माझ्याकडे बघत अनपेक्षित प्रश्न विचारला.

'अजून तरी काही plans नाहीत.' अर्थात, कुठलीतरी TV series बघून वेळ घालवणार होतो.

'माझा वाढदिवस आहे त्या दिवशी.'

'वाढदिवसाच्या शुभेच्छा आधीच. Client सोडून आणखी कुणीतरी तुमच्या आयुष्यात यावर्षी तरी यावा हे आपल्या शहरातल्या सगळ्या गणपती बाप्पांकडे साकडे.'

'हा हा. Thank you. Thank you.' ती खुश होऊन म्हटली.

'आज बोलायला फार वेळ नाही पण शनिवारी भेटूयात संध्याकाळी. चालेल का तुला?' तिने विचारलं.

मीही खरंतर काहीतरी ऐकण्यासाठीच थांबलो होतो. जे मला गेली पाच वर्षं झोपू देत नव्हतं असं काही.

'कळवतो तुला तसं. निश्र्चित असं आज नाही सांगत.'

'ओके. पण तू यावं असं मनापासून वाटतंय.'

'फोन करेन तुला तसा.'

नेमका तिचा फोन वाजला.

'बोल... हो... हो... आत्ता काय, थांबू उशिरापर्यंत... हो, येते १० मिनिटांत... बाय...'

फोन ठेवताच म्हटली, 'Client च राहणार वाटतं आयुष्यात.' मिश्किलसं हसत म्हटली ती.

'जरी आज वेळ नसला तरी महिन्याभरानंतर असेल मी ३ वा ४ महिने इथे. भेटतच राहू तेव्हा आपण.'

'म्हणजे? म्हणजे तू join होतोय तर? Thank you so much!' मीसुद्धा इतका excited नव्हतो तितकी ती होत होती माझ्या joining साठी.

'आणि ३ वा ४ महीनेच का?' जन्का.

'Join होताच resign करणार म्हणजे ३ महीन्यांत रीलीव करणार तुझ्या कंपनीतले लोकं.' मी तिच्याकडे बघत डोळे मिचकावत म्हटलो.

'तुझ्यातला humor तसाच आहे, अजूनही.' ती हसतच म्हटली.

'आमच्या काळजाला आमची उपहासात्मक वृत्तीच काय ऑक्सिजन पुरवते. Global warming ला उगाच नाव ठेवतं जग.'

'तू पण ना! आत्ता सांग ३ ४ महीने असं का म्हटलास.'

'Join होतोय एका अटीवर की लगेचच onsite पाठवावं. HR साहीबा म्हटली की ३ ४ महीने तरी लागतीलच process व्हायला.'

'ए काय रे, प्रियांश! इतक्या वर्षांनी भेटतोय एकतर आणि असा लगेचच निघून जाशील. किती तरी बोलायचंय मला.'

मला तिच्यापेक्षा जास्त भीती आता माझीच वाटणार होती, तेही तिच्यासोबत राहून.

आठवणींच्या दरवाजाची चावी सुद्धा तिच्याकडेच होती. गेल्या पाच वर्षानंतर पुन्हा एकदा ती त्या चावीने तो दरवाजा उघडणार होती.

मी माझी त्या तासाभरातील तिसरी cold coffee पिता पिता तिला विचारायचा प्रयत्न करत होतो.

जन्का माझ्याकडे बघत फक्त इतकंच उत्तरली,' पाच वर्षं झालीत रे पण आम्हा तिघींनाही तिचा काहीच थांगपत्ता नाही.'

एवढ्या मोठ्या multinational company चं offer letter हातात असून सुद्धा मन खुश नव्हतं. गेल्या पाच वर्षांत इतकं काही मिळवलं होतं, शिवाय तिच्या!

कितीदा नव्याने तुला आठवावे, डोळ्यांतले पाणी नव्याने वहावे...

पॅ॑ट्रीवाल्याच्या music system ला सुद्धा ठाऊक होतंच तर!


Link: भाग दुसरा