भाग अठरावा: कॉलेजचं शेवटचं वर्ष
'थियटरला जाऊन मुव्ही बघायला जायची काय गरज असते याला? नाही म्हणजे बघू देत ना मी नाही थोडे म्हणतेय. पण मग रात्री 9 ते 12 ही काय वेळ झाली का? मुलांना सुट मिळते म्हणून काय इतक्या रात्री परत यायचं आणि तेसुद्धा पायी! 2.5 किलोमीटरचं अंतर गावातून कॉलेजचं पण तरी पायी यायचं असतं.' मनाची प्रश्नार्थक बाजू.
'तो पहिल्यांदा जात नाहीये ना पण. त्याला सवय आहे आणि त्यात शनिवारचा दिवस.' मनाची समजुतदार बाजू.
'पण आत्ता मला अडलंय त्याचं काय? आत्ता मी 12 वाजेपर्यंत जागावं का?
'त्याने सांगितलंय ना तसं अडलं की फोन कर. फोन कर, उचलेल तो नक्कीच.'
'पण मग असं नाही ना होणार की मला बोलायचंय मुद्दाम डाउट्सचं नाव करून?
'तुला फोन करायचा नसेल तर नको करू, वाटलं तर एक मेसेज टाक. यापेक्षा जास्त मी नाही समजावू शकत. कुढत बस एकट्यात मी जाते.'
'बरं, आत्ता मेसेज काय करावा हे तरी जाण्याआधी सांगून जा. रीप्लाय नाही आला तर कुढत बसते.'
'टाईप कर, 'कसा आहे मुव्ही? अर्थात, तू बघायला गेला आहेस म्हणजे चांगलाच असणार.' आणि नंतर ':)' स्माईली वापर. बस्स, इतकं पुरे.
'मला तर पटत नाहीये पण मी पाठवते तू सांगितलं म्हणून.'
'फोन आला की माझे आभार मान म्हणजे मिळवलं. मी जाते आत्ता. तुही फार कुढत बसू नकोस, प्रश्नांची दुकान.'
'हेलो!'
'डिस्टर्ब केलं का मी?'
'कसलं काय! कंटाळलो होतो मुव्हीला, असं समज तुझ्या फोनची वाटंच बघत होतो आणि कधी एकदा बाहेर पडतो. मेसेज बघितला अन् लगेच बाहेर येऊन फोन केला.'
'इतका कंटाळवाणा मुव्ही बघायला गेलाच का?'
'आमच्या दोघं रूममेट्सना सुपरहीरोज मध्ये खुप उत्सुकता असते, नाईलाजास्तव यावंच लागतं.'
'वेळ वाया घालवतो थोडक्यात!'
'आपल्या लोकांसोबत वेळ वाया जात नाही.'
'मला नाही पटत!'
'मग दुसऱ्या थियटरला एक चांगला मुव्ही आलाय, आपण उद्या सोबत बघू मग तू मला सांग वेळ वाया गेला की छान गेला.'
'पण मला..'
'ठरलंय, उद्या दुपारी 3 ते 6 मुव्ही. अभ्यास होतोय व्यवस्थित. मान्य, सबमिशन्स पंधरा दिवसांवर आलेत पण आपलं काहीच मागे नाहीये.'
'उद्याचं उद्या, आधी आजचं OS चं जे अडतंय त्यावर बोलावं का आपण?'
'अर्थात, विचारायला सुरूवात कर तू.'
पुढचा एक तास तो तिला तिच्या प्रत्येक प्रश्नाचं उत्तर अगदी व्यवस्थित समजावून सांगत होता. तिला खरंच त्याचं अप्रूप वाटत होतं की पुस्तक जवळ नाही आणि तरीही सगळं काही तो किती अचूक सांगत होता. वाटू लागलं होतं की हा मागच्या वर्षापर्यंत का नाही भेटला तिला!
उगाच जन्काचं ऐकून ऐकून मनात वाईट करून घेतलं होतं आणि आत्ता प्रत्येक श्वासात जणू तोच होता. ती त्याला जरी हो म्हणायला घाबरत होती तरी ती त्याची आणि तो तिचा हे समीकरण सगळ्यांना कळून गेलं होतं.
'प्रियांश, उद्या जाऊयात आपण मुव्हीला सोबत.'
'क्या बात!'
'सांग मी कुठला ड्रेस घालून आलेलं तुला आवडेल?'
'तू कुठल्याही पंजाबीत सुंदर दिसतेस, म्हणून तुला आवडेल तो. फक्त तेवढं तुझं हास्य घेऊन ये. त्या खळ्यांमध्ये रमू इच्छितो.'
'पुरे!' त्याला अडवत ती पुढे, 'आणि पोहोचलास हॉस्टेलला परत की मेसेज पाठव. मी उद्या उठल्यावरंच वाचेल पण तरीही पाठव.' असं म्हणते.
'नक्की, आत्ता वाजलेत अकरा! झोप लवकर.'
तो पून्हा अर्ध्यातासासाठी थियटरच्या आत गेला आणि तिघंही रूममेट्स मग मुव्ही संपवून हॉस्टेल परतले. तिला मेसेज टाकायला तो विसरला नाही.
.
दुपारचे अडीच वाजलेले. अक्षराला जणू शंभराव्यांदा तिने विचारलं, 'अक्षरे, कशी दिसतेय मी?'
'खुले बाल, ओठों पे नाजूकसी लिपस्टिक, पंजाबी में दिखती आपकी परफेक्ट फिगर! थोडक्यात माझं आणि प्रज्ञाचं कॉम्बिनेशन.' हेच उत्तर अक्षराने पुन्हा एकदा दिलं.
'मी जाऊ ना नक्की?'
'स्म्रीत्या, आत्ता परत तू विचारलंस तर मी पण येईल सोबत!'
'जाते मी, bye!' ती हसतच रूमच्या बाहेर पडली. इतर मुलींच्या जळक्या नजरा होत्याच पडत, शेवटी तिची प्रियांशला भेटायला जाण्याची वेळ ही त्यांच्यासाठी जळून खाक होण्याचीच झाली होती.
प्रियांश स्म्रीतिचा होता आणि स्म्रीति प्रियांशची, हे आत्ता ती जगासमोर दाखवायला घाबरत नव्हती. फक्त त्यावर बोलणं मात्र टाळत होती.
ऑटोस्टॅंड समोर उभा असलेला प्रियांश तिचीच वाट बघत होता. तिचं ते त्या पंजाबी मधील सौंदर्य त्याच्या ह्रदयाची गती वाढवत होतं.
'वेड लागलंय तुझं!'
'कशी दिसतेय?'
'अगदी माझी स्वप्नपरी!'
'हा हा हा! हो म्हटली नाहीये मी तेवढं बरंच आहे, एवढं कौतुक हो म्हटल्यानंतर होणार नाहीच.'
'कौतुक तर तुझं कधीच थांबणार नाही, तू तुला वाटेल ते काहीही मत बनव.'
'निघायचं? नाहीतर मुव्हीसाठी उशीर होईल. तुला कौतुक करायचं असेल तर अर्थात मला आवडेलंच पण ऑटोमध्ये बसून केलं तरी चालेल.'
ते दोघं स्पेशल ऑटोने निघाले. स्पेशल म्हणजे त्यात फक्त ते दोघंच प्रवासी.
ऑटोचा तो 10 मिनिटांचा प्रवास खूप असा वेगळा होता.रस्त्यात असणाऱ्या खड्ड्यांमुळे होणारे ते नाजूक स्पर्श! त्यात पहिला स्पर्श शरीरात एक वीज चमकवून गेला. खांद्यांच्या होणाऱ्या स्पर्शांनी काही क्षणांसाठी ते एकमेकांच्या खूपच जवळ येत होते. मात्र, दोघांनीही सावरून बसण्याचा प्रयत्न केला. परंतू, व्यर्थ होते ते सावरण्याचे प्रयत्न. दोघांसाठीही ते क्षणं रोमांचकारी होते. एक नवीन अनुभव न बोलता येणारा, डोळ्यांचीही भेट होऊ द्यायचं दोघांनी टाळलं.
असतो रोजच सोबत पण
आज मन पाणवते आहे..
खरंच एक स्पर्शात बेधुंद होते मन,
आज सोबत बसून हे जाणवते आहे..
तो 10 मिनिटांचा प्रवास एकमेकांच्या जवळ आणत होता,10 तासांसारखा भासत असला तरी तो संपूच नये असंच वाटतं होतं दोघांनाही.
कितीही नाही म्हटलं तरी तो प्रवास संपला आणि चालत जाऊन दोघांनीही थियटर गाठलं. त्याने दोघांसाठी बालकनीतील सर्वांत वरचे कोपऱ्यातील दोन तिकीटे काढलीत आणि पॉपकॉर्न विकत घेत दोघंही थियटरच्या आत शिरले.
मुव्ही खरोखरंच सुंदर होता. त्यातील दृष्य, डायलॉग्ज सगळंच आकर्शित करत होतं.
त्याने तिच्या हातावर त्याचा हात ठेवला. तिनेही तिच्या हाताची बोटं मोकळी करत त्याच्या हातात हात अडकवला.
पूर्ण मुव्ही संपेपर्यंत ते तसेच बसले होते. तो तिला बारकावे सांगत होता आणि तिलाही बोलतं करत होता.
मुव्ही संपला. तो तिला त्याच्या आणि त्याच्या रूममेट्सच्याआवडत्या दाबेलीवाल्याकडे घेऊन गेला.
'या चवीची दाबेली जगाच्या पाठीवर मी अजून तरी खाल्ली नाहीये.'
'जगाच्या पाठीवर?'
'बोलायचं असतं गं तसं!'
दाबेली खाल्यानंतर ती आणखी एक दाबेली घेण्यास पुढे सरसावली.
'बोललो ना स्पेशल आहे म्हणून.'
'खूप आवडली. तिघींसाठी पण घेऊन जाते पार्सल.'
'Good idea!'
'तू नाही घेत त्या दोघांसाठी?'
'कालंच तर खाल्ली आम्ही तिघांनी.'
पुन्हा एकदा स्पेशल ऑटोचा प्रवास. यावेळेस मात्र त्याने बोलतं रहायचं ठरवलं, त्या हव्याहव्याशा स्पर्शांऐवजी.
'मग मुव्ही बघून काय सारांश काढला?'
'आयुष्यात वेदनाच उरतात.'
'आं?'
'हो तर! बघ, ती मेली आणि तो वेडा झाला, जेलमध्ये सुद्धा गेला. मग उरलं काय?'
'उरलं त्या दोघांचं प्रेम.'
'त्या दोघांविना?'
'तो त्याच्या स्वार्थासाठी तिला सोबत घेऊन भटकू लागला. ती सुद्धा दुसऱ्या कुणासोबत लग्न ठरल्यानंतरही लग्नाआधीचे काही दिवस काहीतरी उनाडक्या करू इच्छित होती. तिचं लग्न झाल्यानंतर मात्र त्याला ते त्यांच्यासोबतचे दिवसं पुन्हा हवे होते. तो खऱ्याअर्थाने प्रेमात पडला होता. तिचे काही वेगळे हाल नव्हते. पण शेवटी.. ते जवळ येतात, तिच्या मरणाआधी. कारण असतं त्यांच्यातलं प्रेम!'
'मुव्ही होता तो.'
'हो, अर्थात! पण सारांश मात्र खऱ्या जगाला निगडीतच होता.'
ती विचारात पडली.
'विचार करत बसू नकोस. रूमवर गेली की आवरायचं, दाबेली खायची तिघींसोबत आणि अभ्यासाला बसायचं.'
'हो, नक्की!'
कॉलेज गेट ते हॉस्टेल दोघं काहीच बोलले नाहीत. मात्र, गर्ल्स हॉस्टेलच्या गेटजवळ आल्यावर ती त्याच्याकडे वळून बघत म्हणाली,
'खूप छान वेळ गेला, प्रियांश. आपण पुन्हा कधीतरी परत जाऊ सोबत. Bye!'
चेहऱ्यावर तिच्या खळ्या पडतील इतका सारा आनंद होता.
'पुन्हा एकदा घायाळ केलंस बघ त्या खळ्यांनी.'
तिला हसायला आलं आणि ती हॉस्टेलकडे जाऊ लागली.
.
