भाग दुसरा

Link: भाग पहिला




भाग दुसरा: आजचा दिवस

'एक महिन्यात आपलं MS पूर्ण होणार ह्यावर माझा विश्वासंच बसत नाहीये.' आकाशचं असं बोलणं स्वाभाविक होतं कारण त्याने जितकी मेहनत घेतली होती तितकाच अमेरिकेत असण्याचा आनंदही त्याने लुटला होता.

आकाश! अगदी नावासारखा. नेहमी उंच ध्येय ठेवून इथपर्यंत गरुडझेप घेत पोहोचलेला.

त्याची उंचीही 6' 2" इतकी, की माझ्यासारख्या 5' 6" उंची असलेल्या मुलीलाही त्याच्याकडे बघताना डोळे वर ताणावेच लागत. University च्या सगळ्या मुलींमध्ये त्याची hotness हा चर्चेचा विषय. भारतीय वा गोऱ्या, सगळींच्या गळ्यातला ताईत.

'सुरूवातीला असह्य होणाऱ्या इथल्या वातावरणाची सवय झालीच आणि इथल्या लोकांचीही.'

दिवस मावळायला लागल्यावर, Uni पासून काही 10 मैलांवर असणाऱ्या समुद्रकिनारी आकाशसोबत आले होते. आम्हा दोघांनाही ही जागा आपलीशी वाटायला लागली होती, अगदी पहिल्यांदा आलो होतो तेव्हापासूनच. किनारी चालताचालता गेल्या 2 वर्षांच्या आठवणी जागू लागल्यात.

आकाश मात्र माझ्या असं बोलण्यानं हसतच म्हटला, 'स्म्री, तू म्हणजे ना अजूनही एक कोडंच आहेस माझ्यासाठी.'

हो. मी आत्ता माझ्यासाठीसुद्धा कोडंच झाली होती. स्वतःहून आपल्याच लोकांपासून दूर पळतीये. का? कारण माझं चुकलंय हे सांगायची हिंमत नाहीये माझ्यात. कदाचित, सगळेच विसरून गेले असणार भुतकाळाला. भुतकाळात घडलेल्या घटनांना. आणि मलासुद्धा!

इथे तरी कोडं बनायचं नव्हतं पण आकाश होता तितकं मला समजायला. त्याला मी काय सांगणार? आणि कशासाठी? त्यामुळेच गेल्या दोन वर्षांपासून, जूनं ते काहीही जवळ भटकू न देण्याचा प्रयत्न केला तो समोर असताना.

'हाहा काहीही. पण काय धमाल केलीस तू मात्र दोन वर्षं, नाही? Uni मधील असो किंवा नंतर तुझ्या office मधील, मला माहिती सुद्धा नसलेल्या सर्व मुलींच्या कलागुणांची माहिती तू मला सांगत रहायचा, rather अजूनही सांगत राहतोस.'

'तूच तर होती ऐकणारी. आत्ता तूच सांग एखादीचं मराठीत होणारं वर्णन इंग्रजीत तितकंसं नाही जमून येत. जसं माल म्हणून वर्णन केलं कुणा मुलीचं तर ते ह्या गोऱ्या लोकांच्या भाषेत होईल luggage. Imagine!'

आम्हा दोघांनाही हसू आलं.

'Thank you though. तुझ्याशिवाय मी इथं टिकलोच नसतो.' मी मात्र टिकले असते.

'काहीही! You are gem. तुझ्याकडे जादू आहे आकाश, तुला माझी गरजच नसती जाणवली. रोज uni च्या एका मुलीसोबत वेळ घालवला असता तरी तुझा इथे वेळ सहज गेला असता. मी नसते तरी कुठलं तरी luggage सोबतीला असलंच असतं तुझ्या.'

पुन्हा एकदा हशा.

आकाशचा मनमोकळा स्वभाव नेहमीच जून्या आठवणींना जागं करून देत असे म्हणून सुरूवातीला मी त्याच्यापासून लांबच रहायची. पण मग इतक्या अनोळखी जगात आकाशच काय तो एकमेव मराठमोळा होता class मध्ये. जुन्या आठवणी नकोशा होत्या पण थांबायचंही नव्हतं आयुष्यात. म्हणूनच आकाशने पुढे केलेल्या मैत्रीच्या हाताला हात देण्याशिवाय पर्याय नव्हता.

वातावरण खूप थंड होतं. पण तरीही त्या समुद्रकिनाऱ्याची ओढ होती मनी. चालता चालता किती अंतर मागे गेलं हे जाणवलंसुद्धा नाही. मग शेवटी थांबून त्या समुद्रकिनारी असणाऱ्या एका बाकावर बसलो आम्ही दोघंही.

'अजून 8 दिवसं! मग uni पासून सुटका एकदाची.' आकाश खरंतर भावूक होतो की काय सरतेशेवटी असं मला नेहमीच वाटत असायचं. कारण तो नेहमीच त्याच्या engineering च्या दिवसांतले काही ना काही किस्से सांगत असायचा. तेही, अगदी भावूक होऊन.

'सुटका? मला वाटलं तू uni आणि uni तल्या हिरवळीला खूप miss करशील.'

'तुझ्याव्यतिरीक्त कुठलीच दुसरी आठवण पुढल्या आयुष्यात सोबत नसणार इथली .'

तो माझ्याकडे बघत म्हटला, 'तुला तर माहितीच आहे की मी इथे एक ध्येय घेऊन आलो होतो आणि ध्येय साध्य होताना दिसतंय तर मग इथली धमाल इथेच सोडायची. आत्ता ध्येय पूर्ण करण्यासाठी स्वतःला झोकून द्यायचं इतकंच काय ह्या क्षणाला तरी मी म्हणेल.'

'थोडक्यात माझा job गेलाच इथे असताना, तर तू मला तुझ्या कंपनीत काम देशीलच. हो ना?'

'तू सावरलीस तर सुरूवातीपासून ये, तेही थांबू शकशील तितकं ये.'

माझ्यात राहून तोही आत्ता कोडं होत चाललाय की काय? तेही माझ्याचसाठी!

'म्हणजे?'

'म्हणजे. ह्या म्हणजेची ना माझ्याकडे वेगवेगळी उत्तरं आहेत. आज मात्र इतकंच म्हणेल की तुझ्यासाठी माझ्या स्वप्नांतल्या कंपनीमध्ये नेहमीच स्वागत असेल.'

बराच वेळ काहीही न बोलता आम्ही दोघंही त्या समुद्राच्या लाटांचा आवाज ऐकू लागलो. कितीतरी जास्त बोलत होत्या त्या लाटा. आपल्या मनात येणाऱ्या विचारांना, प्रश्नांना त्या कितीतरी जास्त बोलणाऱ्या लाटाच काय उत्तरं देतात. ऐकत रहावं त्यांना, उत्तरांची अपेक्षाही न ठेवता. खरंतर, त्यांचं बोलणं ऐकण्यासाठीच मी यायचे समुद्रकिनारी.

Image Source: Geulgram

'टिकीट्स business class चे book करायला हवे होते, स्म्री.'

'अरे तुझं परत तेच. Bill gates होणार आहेस तू, अजून झाला नाहीयेस.'

'अगं पण... छे यार!'

'भारतात जातोय आपण, Washington च्या conference ला नाही. तेही पैसे कॉलेजकडून वसूल केले होतेस तू.'

'त्याचं credit पूर्णपणे prof. Sheryl बाईंना जातं.' तो डोळे मिचकावत म्हटला.

'हा हा. धन्य आहेस तू आणि तुझा charm.'

'पण मग भारतात घरी परत जायचे पैसे काय तुझ्या बाबांकडून मागशील का? स्वप्न मोठी बघ पण खर्च जरा वास्तववादी कर रे आकाश.' मी असं म्हणताच आकाश माझ्याकडे नेहमीच्या कोड्यात बघू लागला.

'मी गंमत करत होतो गं फक्त. बाबांसारखं बोलायला लागलीस तू तर लगेच.'

'अरे पण आज तू चौथ्यांदा ऐकवतोय तुझ्या अंगात घुसलेल्या business class च्या भुताबद्दल. मला वाटलं खरंच इच्छा झालीय तुझी.'

'चुकलं माते. आम्हांस माफ करा.'

'ते सोड. काय करणार आहेस दोन महीने घरी जाऊन?' आकाश बोलायचं थांबणार नव्हता. त्या लाटांची बडबड ऐकायची होती, आकाशची नाही. पण ते आत्ता त्याला कसं सांगावं.

'आराम.'

'तो इथेही करतेस तू.'

'काहीही.'

'नाहीतर काय. जेव्हा कुठे फिरायला जाण्याचा विषय काढला की तेव्हा लगेच 'मला आराम करायचाय रे, मी नाही येत.' असं म्हणत तो पूर्ण weekend तू Grey's anatomy बघण्यात घालवायची. कधी कधी असं वाटायचं की Master of Surgery वालं MS करायला तर नाही ना आली होतीस तू. चुकून आम्हा Engineers मधलं competition आणखी वाढवायला आमच्यात यायची की काय?'

'गप रे. आत्ता नाही आवडत फिरायला तर मग काय सांगणार.'

'BITS Pillani ला न जाता सुद्धा MS केलं असतं ना तू तरी चांगलं पॅकेज मिळालं असतं तिकडेच.'

आकाशला कसं सांगणार की, इथे MS करणं ही फक्त माझी पळवाट होती म्हणून. त्याच्यासारखी स्वप्नं वा ध्येयं नव्हती काही.

'परत शांत झालीस बघ.' आकाश माझ्याकडे बघत म्हटला, 'मला असं वाटतं की तुझ्या आई-बाबांना तुझं नाव शांती ठेवायचं होतं पण चुकून स्म्रीती ठेवलं गेलं असणार.'

'श्श! चल जाऊयात uni परत. थंडी वाढत चाललीये.'

'शांतीच चांगलं वाटलं असतं पण काहीही म्हण. Suitable होतं तुला.'

हॉस्टेल येईपर्यंत आकाशची शांती आणि स्म्रीतीतली तुलनात्मक बडबड सुरूच होती.



Link: भाग तिसरा