भाग दहावा

भाग दहावा: कॉलेजचं शेवटचं वर्ष

Image Source: Guelgram

तीन कप कॉफी आणि दीड तास समोर तो. तिला दोघांचीही सवय नव्हती. बहुतेक, तिला नशा चढली होती. त्याची. कॉफीची. त्याची? हो, त्याचीच!

God, how influencing he was! How charming!

हलक्या सरींचा पाऊस सुरू झाला. कधी नव्हे त्या पावसात तिला भिजावसं वाटत होतं. त्याक्षणी, तिचा आनंद साजरा करायला पावसापेक्षा चांगला साथीदार भेटणार नव्हता.

'मी फार कमी बोलले.' तिला कुणीतरी हवं होतं तिच्या मनाला ऐकायला. पाऊसही अगदी वेळेत आला. 'मला का नाही सुचलं काही? का घाबरत होते मी तिथं बसलेल्या सगळ्यांना? जर मी गेले त्याने बोलावल्यावर तर मग भीती कसली होती? त्याच्या प्रेमात पडण्याची? पण मग आज त्याने कॉफीसाठी विचारलं, तेव्हा मी नाही का म्हटली नाही? मी येणार याची त्याला खात्री होती. किती सहज ओळखतो तो इतरांच्या मनातला कल्लोळ. प्रेमाची भुरळ होती फक्त जी इतर मुलींना त्याच्याविषयी होती की खरंच प्रेमात पडलीय मी त्याच्या?'

अर्थात, तो तिला आवडायला लागला होता आणि तिला खात्री होती की त्यालासुद्धा ती आवडायला लागली होती.

पाऊस तिला काही वेगळं सांगायला आला नव्हता याची तिला खात्री होती. पावसाला घट्ट मिठी मारावी म्हणून ती भिजायला तयारही होते.

जन्काचा टॉप घातला असल्याचं जाणवताच भिजण्याचा विचार मात्र ती टाळते.

त्या पावसाच्या थेंबांना आपल्या हातावर घेत ती स्वतःशीच हसते.

एकसंध पडणारा पाऊस
ठोक्यांच्या लयबद्ध चालीवर
हृदयाला नाचवत...

नव्याने जगायला शिकवणारा
तू आणि
पावसाचा प्रत्येक थेंब...

मनालाही भिजवणारा हा ओलावा,
नाविन्याची चाहूल...
कारणीभूत तू की पाऊस???

.


पावसात भिजून प्रियांश रूमवर परतला होता. आवरून कम्प्यूटरसमोर बसतो.

समीर NFS Most wanted च्या काळातसुद्धा NFS2 SE खेळत बसला होता.

'2 players लाव.' 2 players, त्यात दोघांनीही McLaren निवडली. प्रियांश पहीली रेस अगदी वाईट पद्धतीने हारताच समीरला जाणवलं की एकतर कॉफी कॉर्नरमधील वेळ खूपच चांगला गेलाय किंवा खूपच वाईट.

'कॉफीची चव कशी होती?' विभोरच्या प्रश्नाचा संदर्भ प्रियांशला कळला होता.

'दोन तासांत चव समजून येत नाही.' पुन्हा एकदा प्रियांशला हरवत समीर विजयी मुद्रेने हसत म्हणतो.

'हां म्हणजे तसं प्रियांश कॉफीची चव फार सहजतेने ओळखतो.' समीरची बडबड ऐकत प्रियांश निराश होऊन पुढच्या race साठी McLaren ऐवजी Ferrari निवडतो.

'मन जिंकण्यासाठी तरी वाम मार्ग वापरणार नाहीस तू म्हणजे मिळवलं.' समीर हसतच race सुरू करतो.

'चव चांगली लागली असणार तर मग कॉफीचा सुगंध रूममध्ये दरवळायला सुरूवात होणार.'  विभोर असं म्हणताच ते दोघंही जोरजोरात हसतात.

'तुम्हा दोघांचं बोलून झालं असणार तर मी आत्ता बोलू?' Ferrari सुद्धा McLaren कडून हारली होती. प्रियांश निराश होऊन दोघांना विचारतो.

'तू काही बोलावं याची गरज तरी कुठे उरलीये!' समीर पुन्हा एकदा विजयी मुद्रेने प्रियांशकडे बघत त्याला आठवण करून देतो की NFS 2 चा पहिला ट्रॅक 37 सेकंदात पार करणारा जेव्हा एका मिनिटापेक्षा जास्त वेळ घेतो तेव्हा मन चलबिचल असतं.

'जेवनाचे डब्बे घेऊनच परत येतो.' असं म्हणत प्रियांश रूममधून बाहेर जातो.
.


स्म्रीति रूममध्ये परतली तेव्हा जन्का आणि प्रज्ञा DAA विषयी बोलत होत्या. अक्षरा assignment लिहिण्यात मग्न होती.

स्म्रीति कपडे बदलून येताच अक्षरा तिला डोळ्यांनीच विचारते, 'काय काय झालं?'

स्म्रीति चेहऱ्यावर स्मितहास्य आणत ओठांना फक्त हलवत तिला सांगते, 'नंतर.'

'मला हे algorithm कसं solve करावं कळतच नाहीये.' प्रज्ञा जन्कासमोर वही ठेवत म्हणते.

'n+1 घेऊन बघूयात.' जन्का बराच विचार करत म्हणते.

स्म्रीतिसुद्धा त्या दोघींजवळ जाऊन उभी राहते.

'चुकलं! आत्ता n+2 घेऊयात.' जन्का पुन्हा विचार करू लागते.

'n-2 घेऊन बघ, जमेल.' स्म्रीति असं म्हणताच जन्का नाक उडवत, डोळे बंद करत हसते.

'काहीतरीच! जर n-2 घेतला तर...' जन्का एवढं बोलून थांबते. तेव्हा फक्त स्म्रीतिच्या हस्ताक्षरात पेन बोलू लागतो कागदाशी.

'ही मेथड कॉरमनची नाहीये.' जन्का स्म्रीतिकडे बघत समजायचं ते समजते.

स्म्रीति काहीही न बोलता स्वतःच्या बेडवर येऊन बसते.

रूममधील वातावरण शांत असतं. जन्का मनातल्या मनात स्म्रीतिच्या अभ्यासाच्या बदलत्या पद्धतीने थोडीशी धास्तावली होती. त्यात प्रियांशमुळे हे बदल होत होते म्हणून आणखीच त्रास.

'स्म्रीति दी, you are the luckiest girl.' तिसऱ्या वर्षात शिकणारी त्यांची junior रूममध्ये येताच स्म्रीतिच्या बेडवर बसत म्हणते.

'का? आज लॉटरी वगैरे जिंकून आली काय ती?' जन्का तिला कुतूहलाने विचारते.

'माझ्यासाठी तर बंपर लॉटरीच समज, जन्का दी. स्म्रीति दी आज handsomest of all प्रियांशसोबत कॉफी शॉपमध्ये बसलेली.' हे ऐकून जन्काचा राग चढला होता‌.

'अय, junior आहेस तर आमच्यासमोर थोडंसं सांभाळून बोल.' ती junior मात्र जन्काला भाव न देता पुन्हा स्म्रीतिकडे वळते.

'दी, पुढच्या वेळी मलाही तुझ्यासोबत घेऊन बस. वाटलं तर पूर्ण बिल मी भरेल.'

'तू जन्काचं बोलणं ऐकलं नाही वाटतं? निघायचं लगेच!' प्रज्ञा जरा सिनियर आव वाढवत तिला रूममधून हाकलून लावते. अक्षरा मात्र हसत सगळी गंमत बघत असते.

'नाही म्हणजे खरंच हां स्म्रीते, नशीब फळफळलंय तुझं.' अक्षरा.

'तू माझा टॉप घालून त्या फालतू मुलाला भेटायला गेली होतीस? How dare you?'  जन्का मात्र स्म्रीतिला रागात विचारते.

स्रीतिला काय बोलावं काहीच सुचेना.

'सॉरी! पुन्हा असं नाही होणार.'

'पुन्हा तशी वेळच येणार नाही.' जन्का असं म्हणत लॉकर मधून कात्री काढून त्या टॉपला फाडू लागते.

'जन्के, वेड लागलंय का तुला! आण ती कात्री इकडे.' अक्षरा तिला अडवण्याचा प्रयत्न करते पण क्षणभराने का होईना उशिर झालेला असतो.

'मला न विचारता माझ्या कपड्यांना घालून जाशील तू त्या नालायक, नी...' शिव्यांचा पाढा सुरू करण्याआधीच ती थांबते. कात्री आणि फाडलेल्या त्या टॉपला तसंच जमिनीवर फेकत तडफड करत ती रूममधून बाहेर जाते.

अक्षरा इशारा करत प्रज्ञाला तिच्यामागे जायला सांगते.

स्म्रीति मात्र तिच्या अशा वागण्याने घाबरून जाते. डोळ्यांतून अश्रू वाहू लागतात‌.

'स्म्रीते, तू का रडतेस?' अक्षरा स्म्रीतिजवळ बसत तिला जवळ ओढत म्हणते, 'तुला माहीतीये ना की प्रियांश तसा नाहीये जसा जन्का सांगत होती, मग तू का असं रडतीये?'

स्म्रीति तिच्या खांद्यावर डोकं ठेवते.

'तुम्हा तिघींपैकी एकही आयुष्यात नसली तर मी अपुर्णच. मी ती उरणारच नाही जीला तुम्ही ओळखतात.'

'तुला ती का उरायचंय? तुझ्यात होणारे बदल, तुझी नवी ओळख, तुझं स्वप्न पूर्ण करत असणार असतील तर तुला ती का उरायचंय?' अक्षरा तिला शांत करण्याचा प्रयत्न करते.

अक्षरा त्या टॉपकडे बघत आठवते. कशी ती IIT मध्ये जाऊन roborace जिंकून येणारी त्यांच्या कॉलेजच्या इतिहासातील पहिली मुलगी ठरली होती. म्हणूनच कदाचित तिने इतर तिघींनाही lucky charm च्या नावाखाली त्यावर अंधश्रद्धाळू बनण्यास भाग पाडलेलं. त्या फाटलेल्या टॉपच्या आठवणी मात्र ठिगळ लावून का असेनात पण मनात जपून राहणार होत्या.

'आम्ही इथंच आहोत. जन्कासुद्धा! तिला थोडा वेळ लागेल accept करायला पण ती तुझा हात सोडणार नाही.' अक्षरा तिला आश्वस्त करते.
.


रात्रीचे 10 वाजलेले. प्रियांश आणि समीर Basketball court वर ढगाळ आकाशाकडे बघत पाठ टेकलेले. विभोर कॉलेजच्या ग्राउंडवर त्या दोघांपासून बऱ्याच अंतरावर त्याच्या girlfriend सोबत फोनवर बोलत होता.

'आत्तातरी वाटतंय का तू तिच्या प्रेमात पडलाय?' समीर कॉफी कॉर्नरवरून परत आल्यापासून प्रियांशच्या मनात सुरू असलेल्या चलबिचल अवस्थेबद्दल जाणून त्याला विचारतो.

'तुला खरं सांगू, मला प्रेमाची व्याख्याच कळेनाशी झालीये.'

'प्रेमाची व्याख्या शोधत बसशील तर आयुष्य संपेल. इथे एक वर्ष सुद्धा उरलं नाहीये.'

'मला कळतंय. पण... म्हणजे मला स्म्रीति आवडायला लागलीये.'

'पण काय?'

'आपल्याला एखादी आवडलेली व्यक्ती किंवा एखादी गोष्ट नेहमी जवळ असली की हातची निसटून गेल्याची भीती वाटते.'

'हो मान्य, आम्ही आधीच म्हटलोय की तुम्ही दोघं सोबत शोभून दिसणार पण आज पहिल्यांदा असं भेटलायेस तू तिला आणि‌ इतक्यात तू फार पुढचा विचार करतोय.' थोडं थांबत समीर त्याला आठवण करून देतो प्रेम वगैरे सगळं कसं क्षणभंगूर असतं म्हणून,
'सगळं जग आपल्यासारखं निःस्वार्थ जगलं असतं तर कायापालट झाला असता या जगाचा.'

'वेळ घालवण्यासाठी किंवा कुणाच्या कामी यावं म्हणून प्रेमात पडायचं असतं तर दुसऱ्यावर्षी जेव्हा सर्वशरीरसंपन्न असणाऱ्या त्या EnTC तल्या मुलीने विचारलेलं तेव्हाच हो म्हटलो असतो ना. त्यात इतक्यात नको असलेल्या गरजासुद्धा पूर्ण झाल्या असत्या.' समीरला मात्र प्रियांशच्या बोलण्यावर हसू आलं.

'सोपं गणित सांगतो, प्रेम कर. पुढे चांगलंच होईल या विश्वासाने. निःस्वार्थपणे!'

समीरचं ऐकून प्रियांश मात्र काही बोलला नाही. त्याची शांतता समीरला स्वस्थ बसू देत नव्हती. तिघांच्याही स्वभावात नव्हतं मनात चाललेल्या कल्लोळाला एकमेकांपासून लपवून ठेवणं.

'तिला मेसेज कर की ती आली भेटायला म्हणून तुला बरं वाटलं असं काही.'

'तिचा नंबर...' प्रियांशकडे स्म्रीतिचा नंबर नव्हता पण त्याला नंबर भेटणं फार कठीण नव्हतं.

त्याने Papa's girl ला मेसेज केला. जी class topper असल्याने CR होती आणि department च्या meetings मुळे ते नेहमीच भेटत असत HOD cabin मध्ये.

'Hey chashmish, please send me Smriti's number.'

तिचा reply आला खरा पण भेटल्यानंतर तिचे बोलणे खावे लागणार हे नक्की. तिची भीती नव्हती कारण एकतर gossip करायला ती हॉस्टेलमध्ये रहायची नाही आणि महत्त्वाचं म्हणजे तिला प्रियांशवर विश्र्वास होता.

'Hi... Coffee with Smriti cool Hoti. Chhan vaatl bhetun. Gdnt -Priyansh.' समीरला ऐकू जावं या हेतूने प्रियांश स्म्रीतिला पाठवत असलेला मेसेज वाचून सांगतो आणि मग send चं बटन दाबतो.

'बघ चेहरा फूलला लगेच तुझा.' समीर त्याला चिडवतो.

'तिचा reply तर येऊ दे.' प्रियांश हसतो.

'Heyy, malasuddha khup chhan vaatl bhetun.  Gn :) :) :)' प्रियांश मेसेजचा लगेचच आलेला reply वाचून शांत होतो.

'मेसेज करून reply सुद्धा आलाय. कदाचित, हवा तसा.' समीर.

'करूयात आत्ता निःस्वार्थ प्रेम, कुठलीही अपेक्षा न ठेवता.' प्रियांश आलेल्या मेसेजने तसा खुशच होता.
.