भाग तेरावा

भाग तेरावा: कॉलेजचं दुसरं वर्ष

Image Source: Guelgram

कॉलेजच्या गॅदरींगचे दिवसं सुरू होते. फेब्रुवारी महिन्याचा दुसरा आठवडा. जसे त्या आठवड्यात चॉकलेट डे ते व्हॅलेंटाईन डे असे डेज साजरे व्हायचे. तसेच कॉलेजला सुद्धा वेगवेगळे डेज असायचे. ट्रॅडिशनल डे, मिसमॅच डे, 'आवाज कुणाचा' असा कल्लोळ माजवणारा डिपार्टमेंटल डे आणि आणखीही काही डेज होतेच.

तो दिवस होता साडी डे आणि टाय डे. नववारी, सहावारी  पासून तर पैठणी, गुजराती, बंगाली पर्यंत वेगवेगळ्या साड्यांमध्ये वावरणाऱ्या सुंदर दिसत असलेल्या मुली. शर्टवर टाय चढवून मिरवत असलेले मुलं. सुंदरता दर्शवणारा तो दिवस.

दुसऱ्या वर्षात असणाऱ्यांसाठी सर्वाधिक उत्साहाचं वातावरण होतं. आधीच्या वर्षात fresher चा टॅग असल्याने फार मनमोकळा वावर त्यांचा नव्हता. म्हणूनच एक वेगळाच जल्लोश, वेगळीच उर्जा त्यांच्यात सामावलेली दिसत होती. तिच्यात संचारलेला उत्साह मात्र फक्त एकासाठीच ह़ोता. त्याच्यासाठीच तर तिने साडी नेसली होती. एरवी, इतर मुलींप्रमाणे स्वतःला झगमग मिरवण्याची तिला सवय नव्हती, गॅदरींग असो वा नसो.

त्या खास दिवसासाठी तिच्या अंगाच्या गव्हाळ रंगाला शोभून दिसणारी अशी आईची एक खास साडी ती घरून घेऊन आली होती.

तिच्या नेहमीच्या पहाटेच्या वेळात उठून ती साडी नेसून तयार होत होती. रूममेट्सला शंभरदा विचारलं की ती कशी दिसतेय आणि तितक्याच वेळा त्यांना पदर नीट करून दे, पिन नीट लावून दे, केस मोकळे राहू देऊ का की आपण बाहेरून गजरा मागवायचा अगदी भंडावून सोडलेलं. पुन्हापुन्हा आरशात बघत होती. तिच्यात साडीविषयी वेगळीच उत्सुकता होती, त्यादिवशी.

तिच्या रूममेट्सदेखील तयार होतंच होत्या पण स्वतःला मिरवण्यासाठी, शंभर जणांकडून तरी स्वतःचं कौतुक करवून घेण्यासाठी. ती मात्र स्वतःला सजवत होती फक्त त्याच्यासाठी!

11 च्या रेसेसच्या वेळात Ladies Common Room (LCR) च्या बाहेर समोरील स्टेजवर आणि त्या स्टेजसमोर नव्याने बनत असणाऱ्या मोकळ्या ऑडिटोरीयमवर सगळंच कॉलेज जमलेलं जणू.

'क्या बात!' तिला पाहताच तो असं म्हटला आणि तिच्या चेहऱ्यावर हलकीशी smile आली.

'Thank you.' तो तिने नेसलेल्या साडीमुळे तिच्या सौंदर्याचं कौतुक करत होता हे तिला वाटलं.

तो मात्र नेहमीप्रमाणे कॉलेजचा शर्ट घालून आलेला. त्यावर चढवलेला टाय मात्र कॉलेजचा नेहमीचा टाय नव्हता. महागडा आणि तितकाच branded. त्यात शर्टच्या वाळलेल्या बाह्या त्याच्या handsomeness ला macho look देत होत्या.

तिला मात्र काही सुचेना त्याचं कौतुक करायला. फक्त बघत राहिली एकटक.

सगळेच एकमेकांसोबत उभं राहून फोटो काढत होते. तिनेही त्याच्याजवळ जात त्याला विचारलं सोबत एक फोटो काढण्यासाठी.

तिच्या डोळ्यात भरलेलं ठिपकाभर काजळ त्याने त्याच्या बोटाने काढलं आणि तिच्या मानेखाली लावलं. ती आश्चर्याने त्याच्याकडे एकटक बघू लागली. त्याला तिची प्रश्नार्थक नजर कळली.

'तुझ्या चेहऱ्यावर असणाऱ्या चौघं तिळांना कुणाची नजर नको लागायला.' असं म्हणत तो हसला. ती खरंतर लाजली. त्याच्याकडून असं कौतुक ऐकून मात्र तिने स्वतःलाच सांगितलं की त्यालाही ती आवडते. तिचा आनंद गगनात मावेनासा झाला होता.

फोटोसाठी पोज द्यायला ते एकमेकांजवळ उभे राहिले, एकमेकांच्या हातात हात अडकवून. जवळपास चार-पाच वेगवेगळ्या प्रकारच्या डिजीटल कॅमेऱ्यांचा फ्लॅश पडला आणि ती खुश झाली.

तो तिला आवडायचा कॉलेजच्या पहिल्या दिवसापासून. तेव्हापासून एकाच वर्गात असल्याने रोज त्याला चोरून बघत असे ती. त्याच्या जवळ असल्याचा तिला भास होत असे. दुसऱ्या वर्षात येऊन त्या गॅदरींगच्या दिवसापर्यंत ती त्याच्यासोबत बोलण्याचा बहाणा बनवत असे. Graphics चं practical ते FIM(Financial and Industrial Management) चं lecture असे बरेच क्षणं वेचलेत तिने पण तो मात्र त्याच्या दुनियेत रमलेला असायचा. त्याला जाणीव झालीही असेल तरी तो नेहमीच त्याच्या अंदाजात बोलायचा अगदी एखाद्या जवळच्या मित्रासोबत बोलावं तसं.

तिला क्षणांमध्ये, स्वप्नांमध्ये रमवून मात्र जायचा तो. त्याच्याही नकळत.

क्षणंच ते,
निःशब्द असे काही
निरागस काहीसे
वेचलेले असे काही
वेडे काहीसे
जपलेले असे काही
जगावेत काहीसे

त्याचं वागणं, त्याचं बोलणं, त्याचं दिसणं सगळं कसं परफेक्ट होतं. त्याच्या स्वभावात ते सगळे गुण होते जे एक मुलगी आपल्या जोडीदारात शोधत असते.

कॉलेजमधील त्यांच्या सोबतच्याच काय तर ज्युनियर आणि सिनियर मुलीसुद्धा त्याच्यासाठी झुरत असत.

'तू माझ्यापेक्षा लहान नसता तर...' असं तिसऱ्या वर्षातल्या एका मुलीने म्हटलंही होतं, अर्धवटच. नंतर, रक्षाबंधनाच्या दिवशी त्याच मुलीकडून राखी बांधून घेतलेली त्याने.

'यापुढे संपूर्ण कॉलेजमध्ये माझ्यावर तुझा हक्क जास्त असणार, दी.' असं त्या सिनियरला म्हटलेला तो.

आत्ता, अशा स्वभावाचा मुलगा आपल्या आयुष्यात कुणाला नको असणार. अर्थात, कॉलेजमधील भाऊ म्हणून नव्हे पण जोडीदार म्हणून!

तिलाही तो हवा होता. हे साडी वगैरे त्याचंच निमित्त. नाहीतर, साडी नेसायला जितका वेळ तिने घालवला होता तेवढ्या वेळात तर तिने Computer Graphics या विषयाचं Technical publications चं पुस्तक दोन वेळा वाचून काढलं असतं. त्याक्षणी मात्र, तो वेळ सार्थकी लागल्याची जाणीव तिला झाली.

साडी डे - टाय डे संपला होता जेवनाचा ब्रेक होईपर्यंत. खरंतर, संपवला होता. गोंधळ वाढला की मग गर्दी पांगवण्यासाठी वॉचमन लोकं सज्ज असायचे. त्यामुळे, तो 'डे' संपवून झाला.

त्याच रात्री होती musical night. गाणं म्हणणाऱ्यांची ती हक्काची रात्र. वर्षभर practice करून गायला भेटणारी ती त्यांची रात्र. पण बघणाऱ्यांची मात्र गर्दी कमी. अरसिकता म्हटलं तरी काही वावगं ठरणार नव्हतं.

तीसुद्धा रूममध्येच होती. सकाळी काढलेले फोटोज सगळ्यांकडून गोळा करून आणलेलेत, पेनड्राईव्ह मध्ये. तिच्या रूममेट्ससोबत ती लॅपटॉपमध्ये ते फोटोज बघत बसली होती.

'अह्हा! प्रियांशसोबत तुझे फोटोज फारच सुंदर आलेत. अगदी couple clicks वाटत आहेत.' असं ऐकताच ती मनातल्या मनात एखाद्या परीप्रमाणे उडत होती मनसोक्त.

'गप गं! काहीतरीच बरळू नको‌.' चेहऱ्यावर मात्र कुठलेही भाव न दाखवता ती उत्तरली.

त्या रात्री तिला झोप लागलीच नाही. सगळीकडे फक्त त्याचेच विचार.

चार कौतुकाचे शब्द ऐकणं
गालातल्या गालात हसणं
त्या शब्दांत गुंतून जाणं
अबोल राहूनही व्यक्त होणं
ते नुसतं लाजत राहणं..
प्रेम, आणखी काय दुसरं!

.

दुसरा दिवस उजाडला. खरंतर, डिपार्टमेंटल डे उजाडला होता. कॉलेजचं वातावरण रंगू लागलं होतं. प्रत्येक डिपार्टमेंट त्यांनी प्रिंट करून आणलेल्या T-shirt वा sweat shirt ला घालून वावरू लागला होता.

गॅदरींगचा तो दिवस स्पर्धेचा, स्वतःचं कौतुक मांडण्याचा.

सगळेच रात्रीच्या departmental competition साठी कॉलेजभर दंगा करू लागले होते. स्वतःचं डिपार्टमेंट कसं सगळ्यात भारी याची चर्चा रंगू लागली, हाईप वाढत होती. तसंही, कॉलेजचा इतिहास ओरडून सांगत होता की जिंकणार मेकॅनिकलच होतं, इतरांनी फक्त सहभागी होण्याचं प्रमाणपत्र घेऊन जावं. उत्सुकता सगळीकडे होतीच. इतिहासाला बदलण्याची क्षमता सुद्धा होतीच, नाही म्हटलं तरी.

तिला मात्र ना आवाज कम्प्युटरवाल्यांचा ऐकायचा होता आणि नाही गर्दी करणाऱ्या मेकॅनिकलवाल्यांचा. तिला ओढ होती फक्त त्याला बघत राहण्याची, तिच्या मनातील सगळं काही सांगून टाकण्याची.

त्याआधी तिने खूपदा प्रयत्न केलेलेत त्याच्याविषयी असणाऱ्या भावना त्याच्यासमोर बोलून दाखवण्याचा. प्रत्येकवेळी मात्र ती अडकत राहिली.

बोलता बोलता अचानक थांबायची
अगदी तोंडाशी असायचं मनातलं सगळं
म्हणायची सांगून टाकेन सगळं काही
पण असंच सारं काही राहून जायचं
भीती, निराशा वगैरे सगळे विचार
आणि मग मन तिला थांबवायचं
ह्रुदयाला आवरतं घ्यायला सांगायचं

सरळ, सोप्या, नीट अशा आयुष्यात मजा नव्हती पण आयुष्याची ही प्रेमळ बाजू मात्र मनाला ठेच लावत होती.
कारण मनही त्याच्यातच रमत होतं. जणू तापलेल्या जमिनीवर थंडगार पावसाचे टपोरे थेंब पडावेत इतकं आल्हाददायी वाटत होतं.

म्हणून त्या रात्री ती मनाने तयार होती. त्याला सांगायचंच काहीही करून, असं म्हणत रूममधून बाहेर पडली.

जिथे सगळ्याच स्पर्धा त्या वर्षापर्यंत रंगत आल्या होत्या, ते College Square पुन्हा एकदा एका नव्या बॅचसोबत सज्ज होतं, एका नव्या इतिहासाचा साक्षीदार होण्यासाठी. कदाचित, मेकॅनिकल सोडून कुठली दुसरी ब्रांच जिंकताना बघण्यासाठी.

ती तिथे पोहोचताच एके ठिकाणी तिघी रूममेट्ससोबत बसली आणि तिची नजर त्याला शोधू लागली.

अर्धा तास गेला. तिला काही तो दिसला नव्हता. तितक्यात स्टेजमागे त्याला बोलावणं आलं आणि तिला तो दिसला. त्याला बघताच तिचा चेहरा उजळला. त्या 'WE EAT. WE SLEEP. WE CODE.' असं लिहीलेल्या निळ्या रंगाच्या full sleeve t-shirt मध्ये कसला handsome दिसत होता तो.

'प्रियांऽश!' असं मुलींच्या बाजूने खूप सारे आवाज आले. सगळींना वेड लावणारा तो, प्रियांश. जो तिलाही वेडं करून गेला होता.

दहा मिनिटांनी पुन्हा स्टेजमागून बाहेर येत तो मुलींसमोरून जाऊ लागला. पुन्हा घोळक्यांतून 'प्रियांऽश' असा त्याच्या नावाचा नाद घुमला.

तो स्टेजसमोर असणाऱ्या बिल्डींगच्या पहिल्या मजल्यावरील बाल्कनीत जाऊन उभा राहिला, त्याच्या best friends सोबत.

पुढचा तासभर ती जणू त्याच्याकडेच बघत होती. समोर स्टेजवर त्यांचं कम्प्युटर डिपार्टमेंट हारण्याची चिन्हं दिसू लागल्याची तिला तसूभरही जाणीव नव्हती. तिला फक्त प्रियांश दिसत होता.

नंतर, काहीवेळाने तो फोनवर बोलून square च्या बाहेर पडला. तीसुद्धा तिघींना 'आलीच' म्हणत बाहेर पडली.

नजरेआड होण्याआधी त्याला गाठायचं आणि मनातील भावना त्याच्यासमोर मांडून द्यायच्या. गुडघ्यावर बसून 'Will you be my Valentine?' असं विचारायचं, ती ठरवते मनी.

बाहेर कुणीच नव्हतं, त्या किर्र अशा आवाजाशिवाय.

ती इकडं तिकडं बघू लागते आणि student section समोर प्रियांश EnTC च्या सर्वशरीरसंपन्न मुलीसोबत उभा असतो. ती त्या दोघांनाही बघू शकेल पण त्या दोघांपासून लपून अशी उभी राहते. प्रियांश आणि त्या मुलीत चार-पाच इंचाचं अंतर होतं. त्या दोघांना असं जवळ उभं बघून तिच्या ह्रुदयात धडधडलं. प्रियांशचे दोघं हात तिच्या हातांत घेत ती
मुलगी त्याच्यासोबत बोलत असते.

'I love you, प्रियांश.'

'वेडीयेस का? तुला माझ्यापेक्षा खूप चांगला मुलगा भेटेल.'

'तुझ्याइतकं चांगलं आहे तरी कोण या कॉलेजमध्ये?' प्रियांश त्या मुलीच्या असं बोलण्यावर काहीच उत्तरला नाही.

'तुला कुणी दुसरी मुलगी आवडते का?'

'नाही, असं नाही काही.'

'असंच आहे, मी बघितलं आज.'

'काय?'

'जन्का आणि तू आज सकाळी फोटोसेशनवेळी LCR समोर कसं एकमेकांत गुंतले होते हे बघितलं मी.'

'कोण?'

'जन्का! तिच्या डोळयातून काजळ काढून तिच्या मानेला लावलेली ना तू. तसंही, तिला कुठे कुणाची नजर लागणार आहे.'

हे ऐकून मात्र तो जोरजोरात हसू लागला. त्याचं हसणं थांबत नव्हतं. ती EnTC ची मुलगी त्याला 'हसतो काय?' असं विचारत होती पण त्याला काही हसू थांबवेना.

त्याचं तिच्यावर असं हसणं ऐकून जन्काच्या डोळ्यांतून मात्र ढळाढळा अश्रू गळू लागतात. तशीच ती मागे वळून त्यांना न दिसता मालरोडच्या गेटने हॉस्टेल परतते. सामसूम असलं तरी रूममध्ये येईपर्यंत ती स्वतःला सावरते.

रूममध्ये येताच ती रडू लागते. स्वतःच स्वतःला आवरण्याचा प्रयत्न करू लागते. सगळं व्यर्थच!

आयुष्याचे निवडक क्षणंही आपणांस सोडून जातात. मोरपंखी वाटत असतानाच हवेचा मार्ग बदलवतात.
का सतत 'मी कशी 'आधी' स्वच्छंदी जगत होते' या जाणीवेनं मनातील विचार अस्तित्वाला पोखरून टाकतात?

असल्या एकतर्फी प्रेमाचा अर्थ काय जिथं आपल्याला सुद्धा आपली किंमत राहत नाही.
इतका खोलवर विचार करूनही मनाची तगमग मात्र अगदी तशीच राहते. जणू पुन्हा 'त्या' व्यक्तीचं वागणं विसरता येत नाही.

ती रात्र खऱ्या अर्थाने मोठी होती. एकेक क्षण एकेक प्रहरासारखा जात होता.

जन्काचं पहिलं प्रेम अपूर्ण राहिलं होतं!